Saxofonist Julian de Munnik artiestenbureau Erwin Bakkum

HET GEHEIM VAN SAXOFONIST JULIAN DE MUNNIK

Oei…Het is zaterdagochtend, half 11 en we bellen met saxofonist Julian de Munnik. Op het moment dat hij opneemt, realiseren we ons met een schok dat dit tijdstip niet zo handig is …

Julian is namelijk een veelgevraagde artiest, wiens ster rijzende is. Zo trad hij van de week voor een duizendkoppig publiek op in de Ziggo Dome. En daarom is hij op zaterdagochtend zelf allesbehalve rijzende. Aan de andere kant van de lijn doet de sympathieke Rotterdammer zijn best om zo wakker mogelijk te klinken, maar we spreken wel af om later op de dag terug te bellen.

Sorry, man, we realiseerden ons vanmorgen even niet hoe druk je het hebt. 

No worries. Kan gebeuren.

Om maar meteen met de deur in huis te vallen: wat is het geheim van je succes?

Wat is mijn geheim? Vind ik een moeilijke. Ik denk dat het komt omdat als ik met een Dj optreed, ik de sax laat opgaan in de muziek. Ik zie mezelf niet als hoofdact, maar als muzikale ondersteuning. Je moet die sax blenden, is mijn devies. Ik moet wel zeggen dat ik qua Dj’s natuurlijk bepaalde voorkeuren heb en dat zijn dan ook meestal muzikale jongens en meisjes. Als ik met hen optreedt, dan wordt 1 plus 1 drie.’

Hoe ben je er toe gekomen, om deze vorm van muziek te maken? Met een Dj dus?

Ik ben er ingerold, ik speel ook in een big band en in een soul & funk formatie. Maar in deze tijd is een Dj een wezenlijk onderdeel van de populaire muziek. En ik kan goed improviseren qua gehoor en dan sta je al snel naast een Dj.

Saxofonist Hans Dulfer heeft ooit tegen ons gezegd dat er niet veel verschil zit tussen jazz en dance.

Daar kan ik me wel in vinden. Ook de Dj improviseert. Hij of zij kijkt heel goed naar het publiek en beslist dan ter plekke welke platen er worden in gemixt. Wat ik ook fijn vind aan dance is dat iedereen uit z’n dak gaat op de dansvloer. Het is anders als je op een borrel met een jazztrio staat te spelen. Ook heel fijn. Maar in vergelijking met een set met een Dj ben je toch een soort van behang. Bij dance-optredens krijg ik zelf ook heel veel energie. Zoals woensdag toen ik in de Ziggo Dome stond. Dan zit je in de auto en dan voel je de adrenaline door je lichaam stromen. Dat is geweldig!

Hoe was het om in de Ziggo Dome te staan?

Het is waanzinnig. Je staat op een podium, waar heel veel bekende mensen staan. Na mij kwam Di-Rect. Ik rijd zo weg naar een optreden in The Harbour Club, super, maar heel anders als dan dat er een heel team om je heen staat, dat er alleen maar is om jou goed te doen voelen. Om te staan op zo’n imposant podium, is toch een soort erkenning voor de weg die je in bent geslagen. Dat je langzamerhand en trapsgewijs steeds hoger op de rangorde komt, om het zo te zeggen.

Je speelt in een big band, je treed op met Dj’s, doet soul en funk, wat vind je het leukste om te doen?

Ik heb mijn periodes. Ik ben nu volop bezig met die big band en die is heel goed, met geweldige saxofonisten om me heen, waar ik zelf ook beter van word. Ik houd van uitdagingen en waar de uitdaging ligt, daar ligt op dat moment ook mijn passie.’

Is saxofoon spelen je met de paplepel ingegoten?

Mijn opa was ook saxofonist. Bij de Ramblers. Zijn band was de huisband van Feyenoord. Maar ja, mijn opa overleed toen ik twee was. En er zijn zelfs geen geluidsopnames bewaard gebleven waarop je hem kon horen spelen. Maar zijn saxofoon stond altijd op de kast bij mijn oma en als kind vond ik dat fascinerend. Zodra het kon, ben ik op mijn negende saxofoon gaan spelen. Toen mijn oma overleed, kreeg ik die sax. Het was een hele goede Amerikaanse saxofoon, een Conn Ladyface uit 1937. Jammer was dat mijn oma had ‘m laten vallen. Hij was kapot, ingedeukt en er was niemand in Nederland die het aandurfde om ‘m te maken. Uiteindelijk vond ik een man, ergens in Rotterdam in een kelder, met een brilletje op en een schort voor en die zei: ‘Ik ga het proberen’. Op no cure no pay basis. En binnen een maand had íe ‘m helemaal gerepareerd. Zo waanzinnig. Het was zijn beste werk ooit. Ik speel er nog steeds op, maar alleen thuis. Ik durf ‘m echt niet mee te nemen naar optredens…

Kijk HIER voor meer info over Julian.